باز هم يه ترانه که از کارهای اولمه

 

همسفر

 

من و تو مسافر شب          تو جاده های نوريم

راهمون خيلی زياده          ولی از فاصله دوريم

 

مثل فردا ها غريبيم          ولی از عاشقی سيريم

اگه همسفر نباشيم          درد بی کسی ميگيريم

 

قصه مون قصه ی اشکی          توی دريای کبوده

سرگذشت روزگاری          که مسافری نبوده

 

خستگيهامونو باختيم          به نفسهای ستاره

حرفای قشنگ و داديم          به ترانه ای دوباره

 

همسفر شديم برای           ديدن شب و سياهی

تا که مهتاب بشه بازم          واسمون يه سرپناهی

 

شاعر : سعيدرضا خساره

 

حدود ۱۰ روز پيش که در شهر رامسر کنار ساحل خزر نشسته بودم ياد اين جمله ی شهيار قنبری افتادم :

اينجا رامسر يا سرزمين مادری نيست . اينجا خراب آباد است در ذهن آدمهايی که معصوميت عشق را نميشناسند